زمانی انسانها لحظههای خوش زندگی را تجربه میکردند و بعدها برای دیگران از آن میگفتند؛ اما امروز گاهی پیش از آنکه لحظهای را زندگی کنیم، به این فکر میکنیم که چگونه آن را به نمایش بگذاریم و چه واکنشی از دیگران دریافت خواهیم کرد.
یک عکس منتشر میکنیم و چند دقیقه بعد دوباره به سراغ تلفن همراه میرویم؛ چند نفر دیدهاند؟ چند نفر پسندیدهاند؟ چه کسانی واکنش نشان دادهاند؟ چرا بعضیها لایک نکردهاند؟
شاید در نگاه اول، این رفتارها چندان مهم به نظر نرسند؛ اما وقتی به عادتی روزمره تبدیل میشوند، باید از خودمان بپرسیم: چه اتفاقی افتاده که یک عدد کوچک زیر یک تصویر میتواند حال خوب یا بد ما را تعیین کند؟
شبکههای اجتماعی قرار بود امکان ارتباط بیشتر را فراهم کنند، اما در کنار تمام فرصتهایشان، بهتدریج معیارهای تازهای برای سنجش دیده شدن و مورد توجه قرار گرفتن ساختهاند. در این فضا، گاهی ارزش یک تجربه نه با کیفیت آن، بلکه با میزان بازخوردی سنجیده میشود که دریافت میکند.
سفر میرویم، اما بخشی از ذهنمان درگیر ثبت بهترین تصویر است. موفقیتی به دست میآوریم، اما پیش از لذت بردن از آن، به فکر انتشارش هستیم. حتی لحظههای شخصی و صمیمی نیز گاهی بدون حضور مخاطب، انگار کامل به نظر نمیرسند.
مسئله این نیست که انتشار تصاویر یا دریافت لایک کار نادرستی است؛ مسئله از جایی آغاز میشود که واکنش دیگران به یکی از معیارهای اصلی ارزشگذاری خودمان تبدیل میشود.
وقتی تعداد لایکها کم است، احساس میکنیم کمتر دیده شدهایم؛ وقتی دیگران واکنش نشان نمیدهند، ممکن است درباره جذابیت یا حتی ارزش خودمان تردید کنیم. بهتدریج به جای آنکه از درون احساس رضایت کنیم، برای دریافت تأیید بیرونی تلاش میکنیم.
این همان نقطهای است که باید کمی مکث کرد.
چرا باید رضایت ما از یک اتفاق خوب، به واکنش افرادی وابسته باشد که شاید حتی از واقعیت زندگی ما خبر ندارند؟ چرا باید شادی خود را با تعداد پسندیدنهای دیگران اندازه بگیریم؟ و چرا گاهی آنقدر درگیر دیده شدن میشویم که فراموش میکنیم هدف اصلی، زندگی کردن است نه نمایش دادن آن؟
واقعیت این است که لایکها میتوانند احساس خوشایندی ایجاد کنند، اما نمیتوانند جایگزین عزت نفس، رضایت درونی و احساس ارزشمندی شوند. تأیید دیگران اگر به یک نیاز دائمی تبدیل شود، انسان را در چرخهای قرار میدهد که پایان مشخصی ندارد؛ هرچه بیشتر دریافت میکند، بیشتر به آن نیاز پیدا میکند.
شاید خطرناکترین اتفاق این باشد که کمکم سلیقه، انتخابها و حتی سبک زندگی خود را بر اساس چیزی تنظیم کنیم که بیشتر مورد پسند دیگران قرار میگیرد. در چنین شرایطی، دیگر این ما نیستیم که زندگیمان را انتخاب میکنیم؛ بلکه واکنش مخاطبان است که بهتدریج برایمان تصمیم میگیرد.
البته نمیتوان از نقش طبیعی انسان در جستوجوی ارتباط، توجه و تأیید دیگران چشمپوشی کرد. انسان موجودی اجتماعی است و دیده شدن را دوست دارد؛ اما میان دوست داشتن توجه دیگران و وابسته کردن ارزش خود به آن، فاصلهای جدی وجود دارد.
شاید وقت آن رسیده است که یکبار دیگر معنای موفقیت و رضایت را برای خودمان تعریف کنیم. موفقیت چیزی نیست که صرفاً با انتشار یک تصویر اثبات شود و خوشبختی هم لزوماً آن چیزی نیست که در قاب تلفن همراه دیگران دیده میشود.
گاهی باید کاری را فقط برای لذت خودمان انجام دهیم، جایی برویم بدون آنکه مجبور باشیم تصویری از آن منتشر کنیم و از لحظهای لذت ببریم بدون اینکه منتظر واکنش کسی بمانیم.
به یاد داشته باشیم؛ اگر برای احساس ارزشمند بودن، همیشه به لایک دیگران نیاز داشته باشیم، اختیار حال خوبمان را به دیگران سپردهایم. زندگی ما قرار نیست مسابقهای برای جمعآوری تأیید دیگران باشد.

نظر خود را ارسال کنید