روزنامه اتحاد ملت

چه شد که به کمتر قانع شدیم؟ / بقلم پویا وکیلی

    گاهی بزرگ‌ترین مانع رشد ما، نه کمبود استعداد است و نه دشواری شرایط؛ بلکه عادت کردن به وضعیتی است که دیگر رضایتمان را جلب نمی‌کند، اما برای تغییر آن نیز قدمی برنمی‌داریم. به شرایطی خو می‌گیریم که روزی تصمیم داشتیم از آن عبور کنیم و به‌تدریج، فاصله میان آنچه هستیم و آنچه می‌توانستیم […]

ادامه مطلب

با تصمیمات شبیه دیروز نمی توان فردای بهتر ساخت / به قلم پویاوکیلی

    گاهی بزرگ‌ترین مانع پیشرفت ما، نه کمبود امکانات است، نه دشواری شرایط و نه حتی اشتباهاتی که در گذشته مرتکب شده‌ایم؛ بلکه اصرار بر ادامه دادن راهی است که بارها نادرستی آن را تجربه کرده‌ایم. ما گاهی آن‌قدر به شیوه‌های آشنا، باورهای قدیمی و تصمیم‌های گذشته وابسته می‌شویم که فراموش می‌کنیم جهان تغییر […]

ادامه مطلب

تا کی باید منتظر ماند؟ / به قلم پویا وکیلی

  گاهی آن‌قدر در انتظار تغییر شرایط می‌مانیم که فراموش می‌کنیم بخشی از زندگی، در همین روزهای انتظار می‌گذرد. منتظریم اقتصاد بهتر شود، فرصت‌های بیشتری فراهم شود، دیگران رفتارشان را تغییر دهند و موانع یکی پس از دیگری کنار بروند؛ اما کمتر از خودمان می‌پرسیم در این میان، ما چه چیزی را تغییر داده‌ایم؟ اساساً […]

ادامه مطلب

آنچه داریم، در هیاهوی آنچه نداریم گم شده است /بقلم پویا وکیلی

  شاید یکی از بزرگ‌ترین خطاهای ذهن انسان این باشد که آنچه ندارد را با ذره‌بین ببیند و آنچه دارد را با چشم عادت. ما معمولاً برای رسیدن به چیزهایی که نداریم، چنان شتاب می‌کنیم که فرصت دیدن چیزهایی را که در اختیارمان است از دست می‌دهیم. داشته‌هایمان آن‌قدر برایمان عادی می‌شوند که دیگر به […]

ادامه مطلب

فردای نامعلوم و انتخابی که هنوز در اختیار ماست /به قلم پویاوکیلی

  بدترین بخش یک بحران، همیشه خود بحران نیست؛ گاهی دشوارتر از بحران، ندانستنِ پایان آن است. امروز جامعه ایران در میان مجموعه‌ای از ابهام‌ها و نگرانی‌ها زندگی می‌کند. جنگ و تبعات آن، فشارهای اقتصادی، دشواری‌های معیشتی و نگرانی از آینده، بسیاری از مردم را با یک پرسش مشترک روبه‌رو کرده است: فردا چه خواهد […]

ادامه مطلب

دهه‌هشتادی‌ها؛ نسل پرسشگر / بقلم پویا وکیلی

    ما عادت کرده‌ایم نسل‌ها را با دهه تولدشان از یکدیگر جدا کنیم؛ دهه‌شصتی‌ها، دهه‌هفتادی‌ها، دهه‌هشتادی‌ها و حالا دهه‌نودی‌ها. اما شاید دیگر این تقسیم‌بندی به‌تنهایی نتواند واقعیت نسل‌ها را توضیح دهد؛ چراکه چیزی در جهان تغییر کرده که از خودِ نسل‌ها مهم‌تر است: سرعت تغییر.   اگر در گذشته برای آنکه تفاوتی جدی در […]

ادامه مطلب

دهه‌هفتادی‌ها؛ نسلی که آینده را دید، اما آینده عوض شد/ بقلم پویا وکیلی

  دهه‌هفتادی‌ها را شاید نتوان با یک واژه تعریف کرد؛ نه «نسل سوخته» برایشان دقیق است و نه «نسل خوش‌شانس». آنها نسلی هستند که در میانه چند تغییر بزرگ به دنیا آمدند؛ نسلی که با سازندگی و بازسازی متولد شدند، کودکی و ونوجوانی‌اش با جرقه‌های تازه‌ای از آزادی‌های مدنی و امید به تغییر همراه شد […]

ادامه مطلب

دهه شصتی ها قهرمانان خاموش ایران / بقلم پویا وکیلی

    سال‌هاست که بر پیشانی متولدین دهه شصت، یک برچسب سنگینی می‌کند؛ «نسل سوخته». نسلی که چشم به جهان گشود، اما جهان، آنگونه که شایسته‌اش بود، آغوش خود را به روی او نگشود. کودکی‌اش در سایه جنگ، نوجوانی‌اش در تنگنای کمبودها، جوانی‌اش در رقابت‌های نفس‌گیر و بزرگسالی‌اش در میان بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و روانی […]

ادامه مطلب

خبرنگار رسالتی فراتر از خبر /به نقل از پویا وکیلی

  روز خبرنگار، تنها روز تبریک گفتن به صاحبان قلم و دوربین نیست؛ روز تأمل در رسالتی است که هر روز سنگین‌تر از گذشته می‌شود. شاید بتوان با جرأت گفت خبرنگاری از معدود حرفه‌هایی است که صاحبانش، با وجود انبوه مشکلات معیشتی، شغلی و روانی، کمتر از دردهای خود می‌گویند و بیشتر دغدغه دردهای جامعه […]

ادامه مطلب

وقتی تریبون ملی، ملی عمل نمی‌کند / بقلم پویا وکیلی

      تاریخ به ما آموخته است که ملت‌ها در روزهای خطر، بیش از هر چیز به همبستگی نیاز دارند. هنگامی که دشمن در بیرون مرزها مترصد ضربه زدن است، انتظار طبیعی آن است که در داخل، همه ظرفیت‌های ملی برای عبور از بحران به میدان آورده شوند؛ اما گاه واقعیت، تصویری متفاوت را […]

ادامه مطلب