روزهای پایانی سال، همزمان با آغاز جنگی تازه شد.
سالی که جنگ بر جانها سایه افکند. اما اکنون، در آستانهی سال جدید، یک آرزو در دلهایمان زنده است: امید داریم که با رسیدن به آغاز سال نو، فصل جنگها و درگیریها پایان یابد.
با وجود همهی اختلافسلیقهها و تفاوتهای ظاهری، ما امروز نیازمند همدلی و همبستگیای بیشتر از همیشه هستیم. ایران، در این برههی حساس، به صدایی واحد و ارادهای جمعی نیاز دارد؛ صدایی که فراتر از همهی تمایزها، بر محورِ حفظ این سرزمین باشد.
امیدواریم سال جدید، سالی باشد که با صلح و آرامش آغاز شود.
در اقتصاد، امید داریم هزینهی زندگی کاهش و ثروت آفرینی فزونی یابد.
در زمینه اجتماعی،عدالت گسترش یابد. در سیاست، امید داریم شفافیت و مشارکت واقعی، جایگزین ناکارآمدیها شود.
سال نو، باید آغازی باشد بر رفع این کاستیها؛ نه با سخن، که با عمل. نه با تفرقه، که با وحدت.
به امید سالی که برای ایران، با عزت، آرام و در کنار هم، به سوی آیندهای روشن گام برداریم.

نظر خود را ارسال کنید