اگر قرار باشد برای جغرافیای ایران نقشی انسانی ترسیم کنیم، بیتردید جنوب این سرزمین، مادر ایران است؛ مادری که سالها بار خانواده را بر دوش کشیده، از داشتههای خود گذشته، کمتر گلایه کرده و همواره ستون استواری برای خانه بوده است.
جنوب ایران، از سواحل نیلگون خلیج فارس تا دشتهای نفتخیز و بنادر راهبردی، تنها یک منطقه جغرافیایی نیست؛ قلب تپنده اقتصاد، انرژی و امنیت ملی ایران است. پیش از دفاع مقدس، در سالهای آتش و خون، و پس از آن در دوران بازسازی و توسعه، این جنوب بوده که سهم بزرگی از درآمد، تولید، صادرات و اقتدار اقتصادی کشور را تأمین کرده است.
در هشت سال دفاع مقدس، مردم جنوب نخستین کسانی بودند که طعم تلخ جنگ را چشیدند. شهرهایشان آماج حملات قرار گرفت، خانههایشان ویران شد و فرزندانشان در خط مقدم ایستادند تا ایران بماند. اما با پایان جنگ، رسالت این منطقه نیز پایان نیافت. چاههای نفت، پالایشگاهها، سکوهای گازی، نیروگاهها، بنادر و صنایع عظیم همچنان بیوقفه کار کردند تا چرخ اقتصاد کشور از حرکت نایستد.
امروز نیز اگر دشمن چشم طمع به ایران دارد، بخش مهمی از نگاهش متوجه جنوب است؛ جایی که شریانهای حیاتی انرژی و اقتصاد کشور در آن قرار دارد. تمرکز تهدیدها بر این منطقه، خود گواه اهمیت راهبردی جنوب ایران است. اما همانگونه که ملت ایران در همه آزمونهای سخت سربلند بیرون آمدهاند، این بار نیز به حول و قوه الهی، این تهدیدها پشت سر گذاشته خواهد شد و ایران مقتدرتر از گذشته به مسیر خود ادامه خواهد داد.
اما درست در همین روزها باید پرسشی جدی از خود بپرسیم؛ آیا سهم این مادر فداکار از توسعه، متناسب با نقشی بوده که برای خانواده ایفا کرده است؟
سالهاست که جنوب به ویژه استان بوشهر سهمی بزرگ در تولید ثروت ملی دارد. صنایع عظیم نفت، گاز و پتروشیمی، نیروگاه هستهای، بنادر و ظرفیتهای کمنظیر دریایی، این استان را به یکی از مهمترین نقاط اقتصادی کشور تبدیل کردهاند. با این حال، هنوز در جایجای این استان، از وضعیت برخی خیابانها و سیمای شهری گرفته تا زیرساختهای رفاهی، حملونقل، فضاهای فرهنگی، تفریحی و خدمات شهری، فاصلهای محسوس میان ظرفیت اقتصادی و کیفیت زندگی مردم دیده میشود.
مردم جنوب هیچگاه مطالبهگر افراطی نبودهاند. آنان سالها با صبوری، گرما، سختی کار، شرایط اقلیمی دشوار و مسئولیتهای ملی را پذیرفتهاند و بیش از آنکه طلبکار باشند، خدمتگزار ایران بودهاند. اما عدالت توسعهای ایجاب میکند که این فداکاریها دیده شود و سهم جنوب از آبادانی، رفاه و سرمایهگذاری، متناسب با نقشی باشد که در اقتدار و پیشرفت کشور ایفا کرده است.
امروز، بیش از هر زمان دیگری، مسئولان باید جنوب را نه فقط از دریچه آمارهای اقتصادی، بلکه با نگاه قدردانی و مسئولیت ببینند. توسعه زیرساختهای شهری، ارتقای خدمات درمانی و آموزشی، بهبود حملونقل، افزایش سرانه فضاهای عمومی، توجه به محیط زیست، ایجاد امکانات فرهنگی و رفاهی و زیباسازی شهرها، هزینه نیست؛ ادای دینی است به مردمی که سالها ستون استوار اقتصاد و امنیت ایران بودهاند.
ایران قدرتمند، بدون جنوب قدرتمند معنا ندارد. اگر جنوب، مادر این خانه است، شایسته نیست که تنها هنگام نیاز به یادش بیفتیم. مادری که سالها بیادعا از خانواده مراقبت کرده، امروز بیش از هر چیز، سزاوار توجه، آبادانی و مهم تر از همه تصمیماتی است که بتواند امنیت و آرامش را در پی داشته باشد.
نظر خود را ارسال کنید