نوروز ۱۴۰۵ در حالی از راه میرسد که تقویم ما با روزهایی عجین شده که بوی باروت و حماسه میدهند. طبیعت جامه نو بر تن میکند و زمین نفس میکشد، اما مام میهن همچنان در میانه نبردی است که نه ما آن را برگزیدیم و نه از آن هراسی داریم. شروع سال جدید، این بار نه فقط جشنی برای دگرگونی فصلها، که نمادی از تجدید عهد ملتی است که زیر سنگینترین فشارها و تهاجمات، نهتنها خم نشد، بلکه ریشههای اتحادش را عمیقتر از هر زمان دیگری در خاک این سرزمین دواند.
آنچه در ماههای اخیر و در پی تجاوزات دشمن بر این مرز و بوم گذشت، بار دیگر یک حقیقت بزرگ را به جهان ثابت کرد: ایران، فراتر از یک جغرافیا، یک آرمان مشترک است. امروز هر کسی که دل در گرو این خاک دارد، با هر مرام، مسلک، دین و آیینی، در جبههای واحد ایستاده است. از مسلمان و مسیحی تا زرتشتی و کلیمی، همه در صفوفی فشرده، دیواری پولادین در برابر کینهتوزی بیگانگان ساختهاند. این لرزههای پیاپی نهتنها پایههای این خانه را سست نکرد، بلکه پیوند پنهان میان دلهای ایرانیان را صیقل داد و محکمتر کرد.
در آستانه سال نو، ما به پشتوانه همین وحدتِ بینظیر و تکیه بر ایمان قلبی مردمانمان، به افقهای پیش رو چشم دوختهایم. جنگ اگرچه سخت است و جانکاه، اما بوتهای است که عیارِ واقعی یک ملت را عیان میکند. ما یقین داریم که این زمستانِ سخت نیز سپری خواهد شد و آنچه باقی میماند، روسیاهی برای بدخواهان و افتخار جاویدان برای کسانی است که پای ایران ایستادند.
به امید آنکه در سال پیش رو، طعم شیرین پیروزی، پاداش صبوری و استقامت این مردم شریف باشد و صلح و اقتدار، سایهگستر همیشگی آسمانِ این مرز و بوم گردد.
نظر خود را ارسال کنید